Alleen de vakbond aan het woord

Gepost op 16 mei 2013 door Frank De Graeve

vakbond_setca_bbtk-2-300x200Ik moet eerlijk zeggen: zo aandachtig heb ik de berichtgeving over de staking bij Swissport, een van de bagageafhandelaars op de luchthaven, deze week niet gevolgd. Als je zelf geen vliegtuigtickets op je nachtkastje hebt liggen, is zoiets gewoon een staking als een andere, natuurlijk. Wie ik zeker niet in de media heb gezien of gehoord de voorbije week, is een woordvoerder van Swissport zelf. Terwijl het nota bene hun klanten zijn die er de gevolgen van moesten dragen.

In sociale conflicten gebeurt dit maar al te vaak: de directie laat de communicatie over aan alle anderen die zich geroepen voelen om erover te reppen. In dit geval: vakbondsafgevaardigden, de woordvoerder van de luchthaven, passagiers en ergens een expert in arbeidsrecht of zo. Er lijkt me maar één valabele reden voor dat stilzwijgen: schrik om iets verkeerd te zeggen, waardoor de situatie nog verergert. Die vrees is niet onterecht – één fout woord of iets dat dubbelzinnig kan worden geïnterpreteerd en de poppen gaan aan het dansen.

Maar is dat een reden om niets te doen? Helemaal niet. Het kan ook door gewoon wat voorzichtiger te zijn: je boodschappen grondig en langs alle kanten bekijken om zeker te zijn dat ze niet verkeerd kunnen worden begrepen, nagaan welke lastige vragen je allemaal kunt verwachten en daar een zinnig antwoord op formuleren in de kalmte van de directiekamer (zodat je niet moet improviseren voor het oog van de camera), duidelijke, maar faire afspraken maken met de journalisten indien er zaken zijn waarover je echt niets kan zeggen (wat er tijdens lopende onderhandelingen op tafel ligt, bijvoorbeeld), dit alles met professionele steun van je eigen of een externe communicatie-expert.

Wie communiceert, bepaalt de perceptie en perceptie gaat vaak ongemerkt over in werkelijkheid. Vakbonden beseffen dat goed en zijn actief en creatief in het informeren van de pers. Zij zijn daarbij niet gebonden door eventuele afspraken of machtsverhoudingen binnen raden van bestuur en zo, waardoor ze sneller handelen en straffer uit de hoek kunnen komen. Daarnaast hebben ze vaak de sympathie van de journalisten. De redenen zijn simpel. Ze leveren maatschappelijk relevant nieuws, vaak echte drama’s. Ten tweede vertegenwoordigen zij de kleine man, de uitgeperste werknemer, het slachtoffer van al dat kapitalistisch gekonkel, de gedroomde underdog. Tenminste: dat is de perceptie. Maar hoe zat dat ook alweer met perceptie en realiteit?

Nieuw op de blog

Vijf redenen waarom start-ups meteen moeten beginnen met PR

10 maart 2017 starter

Nachtenlang zitten doorwerken aan je product, eindeloze meetings met mogelijke investeerders, de administratie van een eigen zaak, je eerste medewerkers ...

Perscommunicatie in zeven stappen

26 januari 2017

Vandaag kregen we een vermoedelijk nieuwe klant op bezoek die vroeg hoe perscommunicatie te werk gaat. ‘k Heb het de ...

De plicht van de journalist

29 december 2016 plicht

Een opmerking die we geregeld te horen krijgen: “Hoezo, journalisten zijn niet geïnteresseerd in ons nieuwe logo en onze nieuwe ...

Realisaties

Philips, mensen willen duidelijkheid

Het veelzijdige Philips is sinds enkele jaren bezig met het afstoten van activiteiten die ze niet langer als hun corebusiness ...

Nuance, de onzichtbare

Nuance Communications is de grootste producent ter wereld van spraaktechnologie en software voor digitaal documentbeheer. Het bedrijf slaagde erin om ...

Outspot, de vlucht vooruit

Voor crisiscommunicatie moeten onze klanten zelden beroep doen op onze diensten, gelukkig maar. Vorige zomer waren ze bij Outspot maar ...