Vergooi je geloofwaardigheid niet aan een varkensgat

Gepost op 21 oktober 2013 door Frank De Graeve

Inktvisringen van varkensanus. Artikels met zo’n titel zijn uiteraard –pun not intended– gefundeness fressen voor Twitter en Facebook. Dit artikel, dat in de Nederlandse krant BN De Stem was verschenen, was afgelopen donderdag goed voor honderden, zo niet duizenden tweets. Zo leidde het tot artikels in tal van andere publicaties, ook in ons land. En dat is een regelrechte schande.

Want klinkt een verhaal ongeloofwaardig, dan volstaat het vaak om eens te gaan kijken op websites als Snopes.com. Vaak ontdek je daar dat het een zogenaamde hoax is, een totaal verzonnen verhaaltje, of een dat al zo vaak werd naverteld dat de ware toedracht niet meer terug te vinden is onder de verzinselen die er in de loop der tijden aan werden toegevoegd. Over calamari en varkensanii vind je echter niets op deze site, noch op gelijkaardige adressen. Zou het dan toch waar zijn?

Een pientere twitteraar en journalist bij De Tijd vond echter een artikel op Slate.com waarin het als een urban legend werd afgedaan. Case closed? Nee, nog niet, want het artikel dat voor de zondvloed aan tweets zorgde, had een heel solide bron: Esther De Lange, een Nederlands EU-parlementslid die een onderzoek heeft uitgevoerd naar voedselfraude in Europa. Na het lasagne met geit en andere schandalen zal niemand twijfelen aan het nut van zo’n onderzoek. Dat calamari ook niet helemaal zuiver op de graat zouden zijn, past uiteraard mooi in dat plaatje.

Alleen, in het rapport dat De Lange donderdag in Brussel kwam voorstellen, wordt met geen woord over inktvisringen gerept. Met. Geen. Woord. Zoeken op calamari of calamares: geen resultaat. Om over anussen maar te zwijgen. Er is met andere woorden geen enkel bewijs voor die stelling en officiële rapporten van incidenten zijn er evenmin. Meer nog: beweringen van De Lange dat grootwarenhuizen vaak inktvisringen testen om na te gaan of ze wel echt zijn, wordt door de retailers zelf ontkend als je ze contacteert, zoals Lise Smout van Het Laatste Nieuws deed. Toegegeven, misschien willen grootwarenhuizen het niet toegeven dat ze die tests uitvoeren, maar het zet het europarlementslid toch maar weer in haar bloot gat.

Zo te zien heeft Esther De Lange een broodje-aapverhaal gebruikt om te illustreren dat het er niet altijd koosjer aan toe gaat in de voedselindustrie. Omdat het zo lekker klonk. Dat is niet zo slim, zeker voor een politica die de bevolking wil waarschuwen voor de echte wantoestanden. Want hoe denk je dat journalisten of bloggers de volgende keer gaan reageren als mevrouw De Lange een persbericht uitstuurt of nieuws te verkondigen heeft? Die zullen wel twee keer nadenken voor ze er iets mee te gaan doen.

Met dank aan Peter Burger voor de link naar het rapport van Esther De Lange. We hadden haar via Twitter gevraagd of het ergens online stond, maar kregen geen antwoord.

Nieuw op de blog

Vijf redenen waarom start-ups meteen moeten beginnen met PR

10 maart 2017 starter

Nachtenlang zitten doorwerken aan je product, eindeloze meetings met mogelijke investeerders, de administratie van een eigen zaak, je eerste medewerkers ...

Perscommunicatie in zeven stappen

26 januari 2017

Vandaag kregen we een vermoedelijk nieuwe klant op bezoek die vroeg hoe perscommunicatie te werk gaat. ‘k Heb het de ...

De plicht van de journalist

29 december 2016 plicht

Een opmerking die we geregeld te horen krijgen: “Hoezo, journalisten zijn niet geïnteresseerd in ons nieuwe logo en onze nieuwe ...

Realisaties

Philips, mensen willen duidelijkheid

Het veelzijdige Philips is sinds enkele jaren bezig met het afstoten van activiteiten die ze niet langer als hun corebusiness ...

Nuance, de onzichtbare

Nuance Communications is de grootste producent ter wereld van spraaktechnologie en software voor digitaal documentbeheer. Het bedrijf slaagde erin om ...

Outspot, de vlucht vooruit

Voor crisiscommunicatie moeten onze klanten zelden beroep doen op onze diensten, gelukkig maar. Vorige zomer waren ze bij Outspot maar ...